Showing posts with label LITERARY. Show all posts
Showing posts with label LITERARY. Show all posts
Monday, February 4, 2013
Saturday, August 18, 2012
Friday, July 13, 2012
രവം മാഗസിന് പ്രകാശനം ചെയ്തു
രവം മാഗസിന് പ്രകാശനം ചെയ്തു
കണ്ണൂര്: സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയുള്ള രചനകളുടെ അഭാവമാണ് സാഹിത്യ മേഖലയെ രോഗാതുരമാക്കുന്നതെന്ന് എഴുത്തുകാരനും വിമര്ശകനുമായ ടി.പി. വേണുഗോപാലന്. പൊലീസ് ക്ളബില് രവം മാഗസിന് പ്രകാശനം ചെയത് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ജീവിത സ്പര്ശിയായ പ്രമേയങ്ങള് കഥകളിലുണ്ടാവാത്തിടത്തോളം കാലം കഥകള്ക്ക് ജീവ ചൈതന്യമുണ്ടാവുകയില്ളെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. രവം മാഗസിന് അഡൈ്വസറി ബോര്ഡ് ചെയര്മാന് കെ.പി.എ. റഹീം ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തു.
തനിമ കലാസാഹിത്യ വേദി ജില്ലാ രക്ഷാധികാരി ടി.കെ. മുഹമ്മദലി മാഗസിന് ഏറ്റുവാങ്ങി. തുടര്ന്ന് സാംസ്കാരിക സംഗമവവും കവിയരങ്ങും നടന്നു. സംഗമത്തില് കവി കെ.സി. ഉമേഷ് ബാബു, ഡോ. എം.ജി. മല്ലിക, ടി.കെ.ഡി. മുഴപ്പിലങ്ങാട് എന്നിവര് സംസാരിച്ചു. കവിയരങ്ങില് സതീശന് മോറായി, മൊയ്തു മായിച്ചാന്കുന്ന്, സി.കെ. മുനവ്വര്, തമ്പാന്, എം.ടി. ഗിരിജാ കുമാരി, ഷംസുദ്ദീന് നരയമ്പാറ, പുരുഷന് ചെറുകുന്ന് എന്നിവര് കവിത അവതരിപ്പിച്ചു. രവം എഡിറ്റര് കളത്തില് ബഷീര് സ്വാഗതം പറഞ്ഞു.
തനിമ കലാസാഹിത്യ വേദി ജില്ലാ രക്ഷാധികാരി ടി.കെ. മുഹമ്മദലി മാഗസിന് ഏറ്റുവാങ്ങി. തുടര്ന്ന് സാംസ്കാരിക സംഗമവവും കവിയരങ്ങും നടന്നു. സംഗമത്തില് കവി കെ.സി. ഉമേഷ് ബാബു, ഡോ. എം.ജി. മല്ലിക, ടി.കെ.ഡി. മുഴപ്പിലങ്ങാട് എന്നിവര് സംസാരിച്ചു. കവിയരങ്ങില് സതീശന് മോറായി, മൊയ്തു മായിച്ചാന്കുന്ന്, സി.കെ. മുനവ്വര്, തമ്പാന്, എം.ടി. ഗിരിജാ കുമാരി, ഷംസുദ്ദീന് നരയമ്പാറ, പുരുഷന് ചെറുകുന്ന് എന്നിവര് കവിത അവതരിപ്പിച്ചു. രവം എഡിറ്റര് കളത്തില് ബഷീര് സ്വാഗതം പറഞ്ഞു.
Tuesday, July 10, 2012
Saturday, November 5, 2011
STORY_ABDULLA MUKKANNI_ തന്റേതല്ലാത്ത കാരണത്താല്
തന്റേതല്ലാത്ത കാരണത്താല്
ബസ്സിനകത്തെ എയര്കണ്ടീഷന്റെ കുളിരില് ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യം കണ്ണുകളെ തലോടാന് തുടങ്ങി. ഹൃദയത്തില് പുളകം പൂത്തിരി കത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. വിശാലമായ പാതയിലൂടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബസ്സിന്റെ ജാനാല ചില്ലുകള് മറച്ച നേര്ത്ത വിരി പകുത്തു മാറ്റി പുറത്തേക്കു മിഴിനട്ടു. പതുപതുത്ത ഇരിപ്പിടത്തില് ചാരിയിരുന്നു.
ബസ്സ് ഇപ്പോള് ഒരു കയറ്റം കയറുകയാണ്. വിശാലമായ റോഡിനിരുവശങ്ങളിലും മാനത്തോളം തലയുര്ത്തിനില്ക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങളുടെ വെള്ളിവെളിച്ചം. അങ്ങകലെ നീണ്ടുനിവര്ന്നുനില്ക്കുന്ന മറ്റൊരു കെട്ടിടവും അതിന്റെ നെറുകയിലെ ഭീമാകാരമായ ഘടികാരവും വളരെ ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ ദൃശ്യമായിരുന്നു. ക്ളോക്കിന്റെ പച്ച വെളിച്ചത്തില് അതിന്റെ സൂചികള് രണ്ടും തൊട്ടുരുമ്മി നില്ക്കുന്നു. സമയം ഇപ്പോള് രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണി! നട്ടപാതിര നേരത്തും നട്ടുച്ചയുടെ പ്രതീതി!
കൈയിലെ വാച്ചില് നോക്കി ഇപ്പോള് നാട്ടില് രാത്രി രണ്ടര മണി. ഇതൊരു പാതിരാ സ്വപ്നമാണോ ഞാനീ കാണുന്നത്!! എന്റെ റബ്ബേ!
കിനാവുകള് ഒരുപാട് കണ്ടിരുന്നു. ജീവിതത്തില് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഇത്തരമൊരു സ്വപ്നമെങ്കിലും കാണാന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരാളുമുണ്ടാവില്ല.
അവിസ്മരണീയമായ ഈ മുഹൂര്ത്തം, വര്ണാഭമായ കിനാവില് എന്റെ ഉള്ളില് കുളിര്മഴ പെയ്തു, വരണ്ടുണങ്ങിയ മരുഭൂമിയിലെ ആദ്യമഴ പോലെ. കുളിരിന്റെ പൂമഴ. ഒരു വലിയ കെട്ടിടത്തിനു മുന്നില് ബസ്സ് നിന്നു. ആളുകളൊക്കെ ഇറങ്ങാന് തിരക്ക് കൂട്ടുന്നു. വളരെ പതുക്കെ ബസില് നിന്നിറങ്ങി. എന്റെ വലതുകാല് പുണ്യഭൂമിയില് സ്പര്ശിച്ചു. ഹൃദയം പെരുമ്പറകൊട്ടി, നെഞ്ചിടിപ്പു കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണുകള് ആകാശങ്ങളിലേക്ക് ഉയര്ത്തി വിതുമ്പി. അല്ലാഹുവേ, ഞാനിതാ നിന്റെ പുണ്യഭൂമിയില്. എന്റെ ജീവിതാഭിലാഷം സഫലമായിയിരിക്കുന്നു. നാഥാ, നീ എന്റെ പ്രാര്ഥനകള് കേട്ടിരിക്കുന്നു.
ഈ വിശുദ്ധ ഭൂമിയിലെ മണല്ത്തരികള് കാല്ക്കീഴിലമരുമ്പോള് ഞാന് കോരിത്തരിച്ചു. ചുറ്റുവട്ടത്തെ പൊന്നുരുക്കിയൊലിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ തിളക്കം കൊണ്ടെന്റെ കണ്ണുകള് പുളിച്ചു. ദേഹമാസകലം വിറപൂണ്ടു. ഉള്കിടിലംകൊണ്ടെന്റെ ഉള്ളില് വൈദ്യുത പ്രവാഹം നിറഞ്ഞുതു പോലെ. മിഴികളില് നിന്ന് ബാഷ്പകണങ്ങള് പളുങ്ക് മണികള് പോലെ പൊട്ടിച്ചിതറി. മുഖമക്കനകൊണ്ടു കവിള്ത്തടം ഒപ്പി. കണ്ണുകള് വീണ്ടും സജലങ്ങളായി. എങ്ങും ദീപപ്രഭയാല് മുങ്ങിനില്ക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങളുടെ കാടുകള്. കൂടെയുള്ളവരൊടൊപ്പം പതുക്കെ നീങ്ങി. എല്ലാ കണ്ണുകളിലും അമ്പരപ്പും ഉത്കണ്ഠയും.
"എളുപ്പം ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങൂ, സുബ്ഹിക്ക് മുമ്പായി ഉംറ കഴിയണം.'' നാട്ടില് നിന്നു കൂടെയുള്ള ഉസ്താദിന്റെ നിര്ദേശം. ഹോട്ടലിന്റെ കവാടം കയറിയപ്പോള് മുറി ആറാം നിലയിലാണെന്നു പറഞ്ഞു. താഴെ നിന്നു മുകളിലേക്ക് കയറാനുള്ള ലിഫ്റ്റില് കയറിവാതിലടഞ്ഞു, ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു അതില് കയറുന്നത്. നീലാകാശത്തില് പക്ഷികളെ പോലെ പറന്നു പോകുന്ന വിമാനം. ഇന്നലെവരെ വിസ്മയത്തോടെയല്ലേ നോക്കിക്കണ്ടിരുന്നത്.
ആകാശങ്ങളുടെ അനന്ത വിശാലതയിലേക്ക് പറന്നു പോകുന്ന വിമാനം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, ഒക്കത്തിരിക്കുന്ന സല്വ മോളോട് പലവട്ടം പറഞ്ഞിരുന്നു: "ബാപ്പ ഈ വിമാനത്തിലാണ് വരിക.''
മാനത്ത് വിമാനത്തിന്റെ ഇരമ്പല് കേള്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം സല്വയും സഫയും ചോദിക്കും: "എന്നാ ഉമ്മാ ബാപ്പ വരിക.'' കുട്ടികള്ക്കു ബാപ്പാനെ കാണാന് തിടുക്കം. ഇളയ മകള് ബാപ്പായെ കണ്ടിട്ടേയില്ല! ഇപ്പൊ നാല് വര്ഷം കഴിഞ്ഞു വന്നുപോയിട്ട്.
വിളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഓരോ കാരണങ്ങള്, കടയില് ആളില്ല... ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാ വര്ഷവും വരുമായിരുന്നു. കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില് പതിനഞ്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഉംറക്കു വരാന് ഏര്പ്പാടാക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു. മക്കയും മദീനയും മുത്ത് റസൂല് അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന റൌളാ ശരീഫും കാണാനുള്ള അവസരം. സന്തോഷം കൊണ്ട് വീര്പ്പുമുട്ടി. അല്ഹംദുലില്ലാഹ്... പിന്നെ മുജീബ്ക്കാനെയും കാണാമല്ലോ. "അല്ലാഹുവേ നീ വലിയവനാണ്.'' കുട്ടികളെ തനിച്ചാക്കി. വരുന്നതിലുള്ള വിഷമം ഉള്ളം പൊള്ളിക്കുന്നതായിരുന്നു. പതിനഞ്ചു ദിവസമല്ലേ എന്ന് സമാധാനിച്ചു...
ഇന്ന് രാവിലെ ഉംറക്കുവേണ്ടി വീട്ടില് നിന്നു പുറപ്പെട്ടപ്പോള് എന്റെ മോഹങ്ങള് പൂവണിഞ്ഞു. ഇതുവരെ വാനില് പറന്നുയരുന്ന വലിയൊരു പക്ഷിയെപ്പോലെ കണ്ട വിമാനത്തിലെ യാത്ര. എല്ലാം പുതുമയുള്ള അനുഭവങ്ങള്. പുറപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് ഓരോ സമയത്തും മുജീബ്ക്ക വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോന്നും വിശദമായി പറഞ്ഞു തന്നതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങളെല്ലാം എളുപ്പമായി.
ഇരുപത്തഞ്ചു വര്ഷത്തെ ജിദ്ദാ ജീവിതത്തില് ഒരിക്കല് പോലും ഇവിടേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുവരാന് മുജീബ്ക്കാക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല, അവരോടുള്ള അതിന്റെ കെറുവൊക്കെ ഇപ്പോള് അലിഞ്ഞുപോയി. എല്ലാം മുജീബ്ക്കയോട് പറയണം, ആ നെഞ്ചില് മുഖം ചേര്ത്ത് കരയണം, എന്നാലും എന്നെക്കാണാന് അവര് എയര്പോര്ട്ടില് വന്നില്ലല്ലോ?
നിമിഷങ്ങള്ക്കകം ആറാം നിലയില് ഞങ്ങള് ആറു പെണ്ണുങ്ങള് എത്തി. എല്ലാവരും ഒരുമുറിയില്. ഇപ്പോള് കാണുന്നതും കേള്ക്കുന്നതും എല്ലാം പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി. വുദൂവെടുത്ത് ഒരുമയോടെ ഒന്നിച്ചിറങ്ങി. ഒപ്പം നടന്നു, വഴി തെറ്റാതിരിക്കാന് ശ്രദ്ധിച്ചു. എങ്ങും പകല് പോലെ വെളിച്ചം.
ഹറമിന്റെ കാവാടത്തില് കുളിര്മയുള്ള മാര്ബിളില് കാലുറ ധരിച്ച പാദം പതിഞ്ഞ അനുഭൂതിയില് ഒരു മിന്നല്പിണര് ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയതു പോലെ. പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി. എന്റെ ഉള്ളം വിറപൂണ്ടു. റബ്ബേ, നീ എനിക്കു നല്കിയ അനുഗ്രഹം എത്ര വലുതാണ്! ഒടുവില് ഞാനിതാ എത്തിയിരിക്കുന്നു, നിന്റെ വിശുദ്ധ ഭൂമിയില്.
എന്റെ പ്രാര്ഥനകള്ക്കു നീ ഉത്തരം നല്കിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ നാഥാ, നീ എന്നോട് കാണിച്ച ഔദാര്യം, ഞാന് എങ്ങനെ ഇതിനു നന്ദി കാണിക്കും? വിടര്ന്നു നിറഞ്ഞ എന്റെ കണ്ണുകള്ക്കു മുന്നില്! കലണ്ടര് ചിത്രങ്ങളിലും ടി.വിയിലും മാത്രം കണ്ട ആ കഅ്ബ” ഇതാ ഇവിടെ കറുത്ത മേലങ്കിയില് പൊന്നരഞ്ഞാണം ചാര്ത്തി നില്ക്കുന്നു. ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ, യാഥാര്ഥ്യമാണോ? സ്വപ്നം ആണെങ്കില് തന്നെ എന്ത് മധുരതരമായ സ്വപനം! കഅ്ബ കിനാവ് കാണുകതന്നെ ഭാഗ്യമല്ലേ? സ്ഥലകാല ബോധം നഷ്ടമായ ഞാന് ഒരു സ്വപ്നാടകയെപ്പോലെ ചുറ്റും വലയം വെച്ചു. എനിക്കു ചുറ്റും വെളുപ്പിന്റെ മാസ്മരിക വലയം! "റബ്ബനാ ആത്തിനാ ഫിദ്ദുന്യാ...'' ആരൊക്കെയോ ഉച്ചത്തില് ഉരുവിടുന്നു. എങ്ങും കടലലകള് പോലെ. ശബ്ദമുഖരിതമായ ആ മാന്ത്രിക സ്പര്ശത്താല് ഞാന് സ്വബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒഴുക്കിനൊത്ത് നീങ്ങി. മിഴികളില് നിന്നൊഴുകിയ ബാഷ്പധാരയില് ഞാനെന്റെ മുഖം കഴുകി തോര്ത്തി.
ആകാശത്തേക്ക് മിഴികളും കൈകളുമുയര്ത്തി ഞാന് കരഞ്ഞു പ്രാര്ഥിച്ചു... അപ്പോഴെല്ലാം ഹറമിന് മേലാപ്പ് പാകിയ ഇരുണ്ട, ഒറ്റ നക്ഷത്രങ്ങളുമില്ലാത്ത ആകാശം എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ചു. വിണ്ണിലെ മുഴുവന് നക്ഷത്രങ്ങളും കഅ്ബയുടെ മണ്ണില് പൂത്തുനിക്കുമ്പോള് മാനത്തെവിടെ നക്ഷത്രങ്ങള്!! നാഥാ, നിനക്ക് മാത്രമാണ് എല്ലാ സ്തുതിയും, അതിനര്ഹന് നീ മാത്രമാണ് റബ്ബേ.... ത്വവാഫും സഅ്യും കഴിഞ്ഞു. ഹറമിലെ ബാങ്കൊലിയുടെ സ്വരമാധുരിയില് പുളകിതയായി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടും മതിവരാതെ സുബ്ഹി നമസ്കാരത്തോടെ ഹോട്ടല് മുറിയിലെത്തുമ്പോള് ആകെ അവശയായിരുന്നു.
അപ്പോള് മാത്രമാണ് മുജീബ്ക്കയെ കുറിച്ച് വീണ്ടും വിഷമത്തോടെ ഓര്മവരുന്നത്. മക്കയിലും അവര് വന്നില്ലല്ലോ, ഞാന് ഇത്ര അരികത്തു വന്നിട്ടും!
എന്ത് പറ്റി, വല്ല അസുഖവും? എന്റെ ഉള്ളു പിടഞ്ഞു. ബാഗില് നിന്ന് മൊബൈല് എടുത്തു, അവര് മുന്കൂട്ടി അയച്ചു തന്ന സുഊദിയിലെ മൊബൈല് ചിപ്പ്, കൈയില് കൊണ്ടുവന്ന മൊബൈല് ഫോണില് വിമാനം ഇറങ്ങുമ്പോള് ഇട്ടിരുന്നു. അതിലേക്ക് എയര്പോര്ട്ടില് ഇറങ്ങിയ ഉടനെ മുജീബ്ക്ക വിളിച്ചിരുന്നു.
അപ്പോഴും നിങ്ങളെന്താ എന്നെ കാണാന് വരാഞ്ഞത് എന്ന് ചോദിച്ചിരുന്നു. "എനിക്ക് വരാന് പറ്റില്ലെന്ന് ഞാന് നേരത്തെ പറഞ്ഞതല്ലേ? മക്കയില് എത്തി ഉംറ കഴിഞ്ഞ ഉടനെ വിളിക്ക്! നിന്നെ ജിദ്ദയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരാന് ബക്കര്ക്കയും സൂറാത്തയും വരും!!'' എന്ന മറുപടിയില് സമാധാനം കൊണ്ടു. എന്നാലും അവര്ക്ക് വന്നൂടെ, ഞാന് ഇത്രയുമടുത്ത് വന്നിട്ടും..
ബാഗില് നിന്ന് ഫോണെടുത്തപ്പോള് മുജീബ്ക്കയുടെ മിസ്സ് കോളുകള്.
തിരിച്ചു വിളിക്കാന് ശ്രമിച്ചപ്പോ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു. ഞാന് കരഞ്ഞു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് മതിയായി. എല്ലാം കണ്ടു എന്റെ ഉള്ളം നിറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഇനി നിങ്ങളെ കണ്ടാല് മതി.''
"നൂറാ, നീ ഒരു രണ്ടു മണിക്കൂര് ക്ഷമിക്ക്, സൂറാത്തയും ബക്കര്ക്കയും ഇപ്പൊ അവിടെ എത്തും.'' "എന്നാലും ഞാന് ഇത്രടം വരേ എത്തീട്ട് നിങ്ങളെന്റെ കൂടെ മക്കയില് വന്നില്ലല്ലോ...''
മുജീബ്ക്ക തന്നെ നിര്ബന്ധിച്ചു പാസ്പോര്ട്ട് എടുപ്പിച്ചു. പതിനഞ്ചു ദിവസത്തെ ഉംറ യാത്രക്കായി ഗ്രൂപ്പില് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപോലെ കൊടുത്തു. യാത്രാ തീയതി കിട്ടിയത് മുതല് ഒരു പോള കണ്ണടച്ചിട്ടില്ല. യാത്ര പറയാനായി ബന്ധു വീടുകളിലേക്കുള്ള യത്രകള്. "എന്നാലും മുജീബിനൊന്നു നാട്ടില് വന്നൂടെ?'' ചിലരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള് മനസ്സു വേദനിപ്പിച്ചെങ്കിലും ഇങ്ങനെ തിരിച്ചു പറഞ്ഞു:
"അവിടെ പീടികയില് ആളില്ല, അതുകൊണ്ടാ വരാത്തത്.''
ചിലരൊക്കെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, എന്നാലും ഇപ്പോഴെങ്കിലും നിന്നെ അങ്ങോട്ട് കൂട്ടാന് തോന്നിയല്ലോ.
യാത്ര പുറപ്പെടുന്നതു വരെ കണ്ണിമ ചിമ്മീട്ടില്ല. വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഉറക്കമില്ലായ്മയും ദിവസങ്ങളോളം പിന്തുടര്ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ക്ഷീണത്താല് ഒന്നു മയങ്ങി എന്ന് തോന്നുന്നു. മൊബൈല് അടിച്ചപ്പോള് ഞെട്ടിയെണീറ്റു. "നൂറാ, ഇത് ഞാനാ സുഹറ. ഞാന് റൂമിന് മുന്നിലുണ്ട്, വാതില് തുറക്ക്.''
ചാടിയെണീറ്റു വാതില് തുറന്നു. ചിരിച്ചുനില്ക്കുന്ന സൂറാത്തയുടെ തെളിഞ്ഞ മുഖം. കൂടെ ഭര്ത്താവ് ബക്കര്ക്കയും.
കുട്ടികള്ക്കുള്ള ഉടുപ്പുകളുമായി പലവട്ടം വീട്ടില് വന്ന അവരെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "വേഗം ഇറങ്ങൂ. ഇപ്പൊ തന്നെ ജിദ്ദയിലേക്ക് പോകാം.. ഒരാളവിടെ കാണാന് കാത്തിരിക്കുകയാണ്.''
മുറിയിലുള്ളവരെല്ലാം നല്ല ഉറക്കം. നാട്ടില് നിന്ന് ഇവിടംവരെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാളെ മാത്രം വിളിച്ചുണര്ത്തി യാത്ര പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്നിറങ്ങി. ഉസ്താദിനോടും നേരത്തെ എല്ലാം ബക്കര്ക്കയും മുജീബ്ക്ക ഫോണിലും പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് എളുപ്പം പുറപ്പെടാന് കഴിഞ്ഞു.
നേരം വെളുത്തുവരുന്ന തേയുള്ളൂ. ഹറമിന്റെ മിനാരങ്ങള് ഇപ്പോഴും പൊന്പ്രഭയോടെ തെളിഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു.
ഹറം മുറ്റത്ത് ഒരായിരം പ്രാവുകള് വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നത് കാണാന് എന്തു ചന്തം!!
ഒരു നിമിഷം എല്ലാം മറന്നു നോക്കി നിന്നു. എങ്ങും കോണ്ക്രീറ്റ് കാടുകള്!
കണ്ണില് നിന്ന് മറയുന്നതു വരെ മിനാരങ്ങള് നോക്കി നെടുവീര്പ്പിട്ടു. ഇനിയും മുജീബ്ക്കയോടൊപ്പം ഒരുപാട് ഉംറകള് ചെയ്യണം.
ഇന്നലത്തേത് ആദ്യമായത് കൊണ്ട് എന്തോ ഒരു കുറവുള്ളതു പോലെ. ക്ഷീണവും മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്ത വല്ലാത്ത ഉത്കണ്ഠയും കാരണം എല്ലാം ശരിയായോ എന്ന സംശയം ബാക്കി.
വണ്ടിയോടിക്കുന്ന ബക്കര്ക്കാക്ക് തൊട്ടടുത്ത് സൂറാത്തയും, പിറകിലെ സീറ്റില് ഞാനും.
ബക്കര്ക്കയോട് ഞാന് ചോദിച്ചു: "എന്തേ ഞാന് ഇത്ര അടുത്ത് എത്തീട്ടും മുജീബ്ക്ക വന്നില്ല, എയര്പോര്ട്ടില് പോലും...?''
"അതിനെന്താ, ഇപ്പോള് നിങ്ങള് കാണാന് പോവുകയല്ലേ. ഇനിയേതായാലും പതിനഞ്ചു ദിവസം ഒപ്പം നിന്നൂടെ.''
"എന്നാലും, ഈ നാലുകൊല്ലം എന്തേ അവര് നാട്ടില് വരുന്നില്ല.''
"അതുകൊണ്ടല്ലേ നിന്നെ ഉംറ ക്കെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ടേക്കു വരുത്തിയത്.'' വണ്ടി നല്ല സ്പീഡിലായിരുന്നു. അപ്പോഴും മനസ്സ് നിറയെ മുജീബ്ക്കയായിരുന്നു.
വര്ഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില് ഞാനിങ്ങു എത്തിയല്ലോ. ഫോണില് മാത്രം കേള്ക്കുന്ന ശബ്ദം, ഇനിയും നേരിട്ട് കേള്ക്കാനും കാണാനും കഴിയുമല്ലോ.
ഞാന് ആശ്വാസം കൊണ്ടു. മക്കയെ പിറകിലാക്കിക്കൊണ്ട് കാര് ജിദ്ദക്കു നേരെ അതിവേഗം പിന്നിടുമ്പോഴും മുജീബ്ക്ക കൂടെ വരാത്തതില് എനിക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം. ഇല്ല ഞാനൊന്നും മിണ്ടില്ല, കാണട്ടെ.
വരണ്ട മൊട്ടക്കുന്നുകളും മലകളും പുറകിലാക്കി അതിവിശാലമായ റോഡിലൂടെ കാര് അതിവേഗം ജിദ്ദ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. വലിയ കെട്ടിടങ്ങള് കണ്ടുതുടങ്ങി. എന്തുമാത്രം നല്ല റോഡുകള്! ഇപ്പോള് കാര് ഒരു പാലത്തിനു മുകളില് കയറി. പാലം ഇറങ്ങി.
അപ്പോള് എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ ഭീതിയിലായിരുന്നു, വല്ലാത്തൊരു പൊറുതികേട്.
"എന്നാലും സൂറാത്ത,”നിങ്ങള് തന്നെ പറ, ഞാന് ഇവിടം വരെ എത്തീട്ട് മുജീബ്ക്ക എയര് പോര്ട്ടിലും വന്നില്ല; മക്കയിലും വന്നില്ല!!'' ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങള് തന്നെ ഞാന് ആവര്ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ബക്കര്ക്ക കാര് ഓടിക്കുന്നതില് മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. എന്റെ സംശയം വീണ്ടും നുരഞ്ഞു പൊന്തി.
എന്താ മുജീബ്ക്കാക്ക് വല്ല സൂക്കേടും, എന്തെങ്കിലും പറ്റിയിരിക്കുമോ?
ബക്കര്ക്ക ഉറക്കെ പറഞ്ഞു: "നൂറ അറിഞ്ഞില്ലേ? ഇപ്പൊ സുഊദിയില് ചിലര്ക്കൊക്കെ ഈ സുഖക്കേടാണ്.''
ഞാന് ആകെ ബേജാറായി. "നിങ്ങള് ഒന്നു തെളിച്ചു പറ. എന്താ മുജീബ്ക്കാക്ക്?'' ഞാന് കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്തോളം എത്തി.
അപ്പോഴേക്കും ഒരു കെട്ടിടത്തിനു മുന്നില് കാര് നിന്നു. താഴത്തെ നിലയിലെ വാതിലിനടുത്ത് തന്നെ മുജീബ്ക്കയുടെ ചിരിച്ച മുഖം കണ്ടപ്പോള് ഞാന് സന്തോഷം കൊണ്ട് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. കഴിഞ്ഞ നാലു വര്ഷത്തോളം ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടിരുന്ന മുജീബ്ക്ക ഇതാ എന്റെ മുന്നില്, ഒരസുഖവുമില്ലാതെ പൂര്ണ ആരോഗ്യവാനായി.
ഞങ്ങളൊന്നിച്ചു റൂമില് കയറി. "മുജീബ്ക്കാ, മക്കയില് നിന്ന് ഇവിടെ വരെ നൂറാക്കു ഒരേ സംശയമായിരുന്നു. എന്തേ എയര് പോര്ട്ടിലും മക്കയില് പോലും വരാഞ്ഞത് എന്നൊക്കെ. ഒടുവില് എന്തെങ്കിലും സൂക്കേട് ഉണ്ടോ എന്നായി. ഇപ്പൊ നൂറാക്കു മനസ്സിലായോ, ഒരു സൂക്കേടുമില്ലാന്ന്? എന്നാലോ, ആളിപ്പോ വലിയൊരു രോഗിയാ, പുറത്തിറങ്ങാന് പറ്റാത്ത രോഗം. ഇതിപ്പോ സുഊദിയില് പലര്ക്കും ഈ രോഗം പിടി കൂടീട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ പേരാണ് 'ഹുറൂബ്' രോഗം''- സൂറാത്ത ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
ബക്കര്ക്ക കൂട്ടി ചേര്ത്തു: "രണ്ടാം കെട്ടുകാരുടെ വിവാഹ പരസ്യത്തിലെ വാക്ക് പോലെ, തന്റേതല്ലാത്ത കാരണം കൊണ്ട് പിടിപെടുന്ന ഈ രോഗത്തിന് ഇതുവരെ മരുന്ന് കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.'' എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. മുജീബ്ക്ക എന്റെ കൈ പിടിച്ചു മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് നടത്തി.
ബസ്സ് ഇപ്പോള് ഒരു കയറ്റം കയറുകയാണ്. വിശാലമായ റോഡിനിരുവശങ്ങളിലും മാനത്തോളം തലയുര്ത്തിനില്ക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങളുടെ വെള്ളിവെളിച്ചം. അങ്ങകലെ നീണ്ടുനിവര്ന്നുനില്ക്കുന്ന മറ്റൊരു കെട്ടിടവും അതിന്റെ നെറുകയിലെ ഭീമാകാരമായ ഘടികാരവും വളരെ ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ ദൃശ്യമായിരുന്നു. ക്ളോക്കിന്റെ പച്ച വെളിച്ചത്തില് അതിന്റെ സൂചികള് രണ്ടും തൊട്ടുരുമ്മി നില്ക്കുന്നു. സമയം ഇപ്പോള് രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണി! നട്ടപാതിര നേരത്തും നട്ടുച്ചയുടെ പ്രതീതി!
കൈയിലെ വാച്ചില് നോക്കി ഇപ്പോള് നാട്ടില് രാത്രി രണ്ടര മണി. ഇതൊരു പാതിരാ സ്വപ്നമാണോ ഞാനീ കാണുന്നത്!! എന്റെ റബ്ബേ!
കിനാവുകള് ഒരുപാട് കണ്ടിരുന്നു. ജീവിതത്തില് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഇത്തരമൊരു സ്വപ്നമെങ്കിലും കാണാന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരാളുമുണ്ടാവില്ല.
അവിസ്മരണീയമായ ഈ മുഹൂര്ത്തം, വര്ണാഭമായ കിനാവില് എന്റെ ഉള്ളില് കുളിര്മഴ പെയ്തു, വരണ്ടുണങ്ങിയ മരുഭൂമിയിലെ ആദ്യമഴ പോലെ. കുളിരിന്റെ പൂമഴ. ഒരു വലിയ കെട്ടിടത്തിനു മുന്നില് ബസ്സ് നിന്നു. ആളുകളൊക്കെ ഇറങ്ങാന് തിരക്ക് കൂട്ടുന്നു. വളരെ പതുക്കെ ബസില് നിന്നിറങ്ങി. എന്റെ വലതുകാല് പുണ്യഭൂമിയില് സ്പര്ശിച്ചു. ഹൃദയം പെരുമ്പറകൊട്ടി, നെഞ്ചിടിപ്പു കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണുകള് ആകാശങ്ങളിലേക്ക് ഉയര്ത്തി വിതുമ്പി. അല്ലാഹുവേ, ഞാനിതാ നിന്റെ പുണ്യഭൂമിയില്. എന്റെ ജീവിതാഭിലാഷം സഫലമായിയിരിക്കുന്നു. നാഥാ, നീ എന്റെ പ്രാര്ഥനകള് കേട്ടിരിക്കുന്നു.
ഈ വിശുദ്ധ ഭൂമിയിലെ മണല്ത്തരികള് കാല്ക്കീഴിലമരുമ്പോള് ഞാന് കോരിത്തരിച്ചു. ചുറ്റുവട്ടത്തെ പൊന്നുരുക്കിയൊലിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ തിളക്കം കൊണ്ടെന്റെ കണ്ണുകള് പുളിച്ചു. ദേഹമാസകലം വിറപൂണ്ടു. ഉള്കിടിലംകൊണ്ടെന്റെ ഉള്ളില് വൈദ്യുത പ്രവാഹം നിറഞ്ഞുതു പോലെ. മിഴികളില് നിന്ന് ബാഷ്പകണങ്ങള് പളുങ്ക് മണികള് പോലെ പൊട്ടിച്ചിതറി. മുഖമക്കനകൊണ്ടു കവിള്ത്തടം ഒപ്പി. കണ്ണുകള് വീണ്ടും സജലങ്ങളായി. എങ്ങും ദീപപ്രഭയാല് മുങ്ങിനില്ക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങളുടെ കാടുകള്. കൂടെയുള്ളവരൊടൊപ്പം പതുക്കെ നീങ്ങി. എല്ലാ കണ്ണുകളിലും അമ്പരപ്പും ഉത്കണ്ഠയും.
"എളുപ്പം ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങൂ, സുബ്ഹിക്ക് മുമ്പായി ഉംറ കഴിയണം.'' നാട്ടില് നിന്നു കൂടെയുള്ള ഉസ്താദിന്റെ നിര്ദേശം. ഹോട്ടലിന്റെ കവാടം കയറിയപ്പോള് മുറി ആറാം നിലയിലാണെന്നു പറഞ്ഞു. താഴെ നിന്നു മുകളിലേക്ക് കയറാനുള്ള ലിഫ്റ്റില് കയറിവാതിലടഞ്ഞു, ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു അതില് കയറുന്നത്. നീലാകാശത്തില് പക്ഷികളെ പോലെ പറന്നു പോകുന്ന വിമാനം. ഇന്നലെവരെ വിസ്മയത്തോടെയല്ലേ നോക്കിക്കണ്ടിരുന്നത്.
ആകാശങ്ങളുടെ അനന്ത വിശാലതയിലേക്ക് പറന്നു പോകുന്ന വിമാനം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, ഒക്കത്തിരിക്കുന്ന സല്വ മോളോട് പലവട്ടം പറഞ്ഞിരുന്നു: "ബാപ്പ ഈ വിമാനത്തിലാണ് വരിക.''
മാനത്ത് വിമാനത്തിന്റെ ഇരമ്പല് കേള്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം സല്വയും സഫയും ചോദിക്കും: "എന്നാ ഉമ്മാ ബാപ്പ വരിക.'' കുട്ടികള്ക്കു ബാപ്പാനെ കാണാന് തിടുക്കം. ഇളയ മകള് ബാപ്പായെ കണ്ടിട്ടേയില്ല! ഇപ്പൊ നാല് വര്ഷം കഴിഞ്ഞു വന്നുപോയിട്ട്.
വിളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഓരോ കാരണങ്ങള്, കടയില് ആളില്ല... ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാ വര്ഷവും വരുമായിരുന്നു. കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില് പതിനഞ്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഉംറക്കു വരാന് ഏര്പ്പാടാക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു. മക്കയും മദീനയും മുത്ത് റസൂല് അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന റൌളാ ശരീഫും കാണാനുള്ള അവസരം. സന്തോഷം കൊണ്ട് വീര്പ്പുമുട്ടി. അല്ഹംദുലില്ലാഹ്... പിന്നെ മുജീബ്ക്കാനെയും കാണാമല്ലോ. "അല്ലാഹുവേ നീ വലിയവനാണ്.'' കുട്ടികളെ തനിച്ചാക്കി. വരുന്നതിലുള്ള വിഷമം ഉള്ളം പൊള്ളിക്കുന്നതായിരുന്നു. പതിനഞ്ചു ദിവസമല്ലേ എന്ന് സമാധാനിച്ചു...
ഇന്ന് രാവിലെ ഉംറക്കുവേണ്ടി വീട്ടില് നിന്നു പുറപ്പെട്ടപ്പോള് എന്റെ മോഹങ്ങള് പൂവണിഞ്ഞു. ഇതുവരെ വാനില് പറന്നുയരുന്ന വലിയൊരു പക്ഷിയെപ്പോലെ കണ്ട വിമാനത്തിലെ യാത്ര. എല്ലാം പുതുമയുള്ള അനുഭവങ്ങള്. പുറപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് ഓരോ സമയത്തും മുജീബ്ക്ക വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോന്നും വിശദമായി പറഞ്ഞു തന്നതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങളെല്ലാം എളുപ്പമായി.
ഇരുപത്തഞ്ചു വര്ഷത്തെ ജിദ്ദാ ജീവിതത്തില് ഒരിക്കല് പോലും ഇവിടേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുവരാന് മുജീബ്ക്കാക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല, അവരോടുള്ള അതിന്റെ കെറുവൊക്കെ ഇപ്പോള് അലിഞ്ഞുപോയി. എല്ലാം മുജീബ്ക്കയോട് പറയണം, ആ നെഞ്ചില് മുഖം ചേര്ത്ത് കരയണം, എന്നാലും എന്നെക്കാണാന് അവര് എയര്പോര്ട്ടില് വന്നില്ലല്ലോ?
നിമിഷങ്ങള്ക്കകം ആറാം നിലയില് ഞങ്ങള് ആറു പെണ്ണുങ്ങള് എത്തി. എല്ലാവരും ഒരുമുറിയില്. ഇപ്പോള് കാണുന്നതും കേള്ക്കുന്നതും എല്ലാം പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി. വുദൂവെടുത്ത് ഒരുമയോടെ ഒന്നിച്ചിറങ്ങി. ഒപ്പം നടന്നു, വഴി തെറ്റാതിരിക്കാന് ശ്രദ്ധിച്ചു. എങ്ങും പകല് പോലെ വെളിച്ചം.
ഹറമിന്റെ കാവാടത്തില് കുളിര്മയുള്ള മാര്ബിളില് കാലുറ ധരിച്ച പാദം പതിഞ്ഞ അനുഭൂതിയില് ഒരു മിന്നല്പിണര് ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയതു പോലെ. പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി. എന്റെ ഉള്ളം വിറപൂണ്ടു. റബ്ബേ, നീ എനിക്കു നല്കിയ അനുഗ്രഹം എത്ര വലുതാണ്! ഒടുവില് ഞാനിതാ എത്തിയിരിക്കുന്നു, നിന്റെ വിശുദ്ധ ഭൂമിയില്.
എന്റെ പ്രാര്ഥനകള്ക്കു നീ ഉത്തരം നല്കിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ നാഥാ, നീ എന്നോട് കാണിച്ച ഔദാര്യം, ഞാന് എങ്ങനെ ഇതിനു നന്ദി കാണിക്കും? വിടര്ന്നു നിറഞ്ഞ എന്റെ കണ്ണുകള്ക്കു മുന്നില്! കലണ്ടര് ചിത്രങ്ങളിലും ടി.വിയിലും മാത്രം കണ്ട ആ കഅ്ബ” ഇതാ ഇവിടെ കറുത്ത മേലങ്കിയില് പൊന്നരഞ്ഞാണം ചാര്ത്തി നില്ക്കുന്നു. ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ, യാഥാര്ഥ്യമാണോ? സ്വപ്നം ആണെങ്കില് തന്നെ എന്ത് മധുരതരമായ സ്വപനം! കഅ്ബ കിനാവ് കാണുകതന്നെ ഭാഗ്യമല്ലേ? സ്ഥലകാല ബോധം നഷ്ടമായ ഞാന് ഒരു സ്വപ്നാടകയെപ്പോലെ ചുറ്റും വലയം വെച്ചു. എനിക്കു ചുറ്റും വെളുപ്പിന്റെ മാസ്മരിക വലയം! "റബ്ബനാ ആത്തിനാ ഫിദ്ദുന്യാ...'' ആരൊക്കെയോ ഉച്ചത്തില് ഉരുവിടുന്നു. എങ്ങും കടലലകള് പോലെ. ശബ്ദമുഖരിതമായ ആ മാന്ത്രിക സ്പര്ശത്താല് ഞാന് സ്വബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒഴുക്കിനൊത്ത് നീങ്ങി. മിഴികളില് നിന്നൊഴുകിയ ബാഷ്പധാരയില് ഞാനെന്റെ മുഖം കഴുകി തോര്ത്തി.
ആകാശത്തേക്ക് മിഴികളും കൈകളുമുയര്ത്തി ഞാന് കരഞ്ഞു പ്രാര്ഥിച്ചു... അപ്പോഴെല്ലാം ഹറമിന് മേലാപ്പ് പാകിയ ഇരുണ്ട, ഒറ്റ നക്ഷത്രങ്ങളുമില്ലാത്ത ആകാശം എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ചു. വിണ്ണിലെ മുഴുവന് നക്ഷത്രങ്ങളും കഅ്ബയുടെ മണ്ണില് പൂത്തുനിക്കുമ്പോള് മാനത്തെവിടെ നക്ഷത്രങ്ങള്!! നാഥാ, നിനക്ക് മാത്രമാണ് എല്ലാ സ്തുതിയും, അതിനര്ഹന് നീ മാത്രമാണ് റബ്ബേ.... ത്വവാഫും സഅ്യും കഴിഞ്ഞു. ഹറമിലെ ബാങ്കൊലിയുടെ സ്വരമാധുരിയില് പുളകിതയായി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടും മതിവരാതെ സുബ്ഹി നമസ്കാരത്തോടെ ഹോട്ടല് മുറിയിലെത്തുമ്പോള് ആകെ അവശയായിരുന്നു.
അപ്പോള് മാത്രമാണ് മുജീബ്ക്കയെ കുറിച്ച് വീണ്ടും വിഷമത്തോടെ ഓര്മവരുന്നത്. മക്കയിലും അവര് വന്നില്ലല്ലോ, ഞാന് ഇത്ര അരികത്തു വന്നിട്ടും!
എന്ത് പറ്റി, വല്ല അസുഖവും? എന്റെ ഉള്ളു പിടഞ്ഞു. ബാഗില് നിന്ന് മൊബൈല് എടുത്തു, അവര് മുന്കൂട്ടി അയച്ചു തന്ന സുഊദിയിലെ മൊബൈല് ചിപ്പ്, കൈയില് കൊണ്ടുവന്ന മൊബൈല് ഫോണില് വിമാനം ഇറങ്ങുമ്പോള് ഇട്ടിരുന്നു. അതിലേക്ക് എയര്പോര്ട്ടില് ഇറങ്ങിയ ഉടനെ മുജീബ്ക്ക വിളിച്ചിരുന്നു.
അപ്പോഴും നിങ്ങളെന്താ എന്നെ കാണാന് വരാഞ്ഞത് എന്ന് ചോദിച്ചിരുന്നു. "എനിക്ക് വരാന് പറ്റില്ലെന്ന് ഞാന് നേരത്തെ പറഞ്ഞതല്ലേ? മക്കയില് എത്തി ഉംറ കഴിഞ്ഞ ഉടനെ വിളിക്ക്! നിന്നെ ജിദ്ദയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരാന് ബക്കര്ക്കയും സൂറാത്തയും വരും!!'' എന്ന മറുപടിയില് സമാധാനം കൊണ്ടു. എന്നാലും അവര്ക്ക് വന്നൂടെ, ഞാന് ഇത്രയുമടുത്ത് വന്നിട്ടും..
ബാഗില് നിന്ന് ഫോണെടുത്തപ്പോള് മുജീബ്ക്കയുടെ മിസ്സ് കോളുകള്.
തിരിച്ചു വിളിക്കാന് ശ്രമിച്ചപ്പോ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു. ഞാന് കരഞ്ഞു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് മതിയായി. എല്ലാം കണ്ടു എന്റെ ഉള്ളം നിറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഇനി നിങ്ങളെ കണ്ടാല് മതി.''
"നൂറാ, നീ ഒരു രണ്ടു മണിക്കൂര് ക്ഷമിക്ക്, സൂറാത്തയും ബക്കര്ക്കയും ഇപ്പൊ അവിടെ എത്തും.'' "എന്നാലും ഞാന് ഇത്രടം വരേ എത്തീട്ട് നിങ്ങളെന്റെ കൂടെ മക്കയില് വന്നില്ലല്ലോ...''
മുജീബ്ക്ക തന്നെ നിര്ബന്ധിച്ചു പാസ്പോര്ട്ട് എടുപ്പിച്ചു. പതിനഞ്ചു ദിവസത്തെ ഉംറ യാത്രക്കായി ഗ്രൂപ്പില് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപോലെ കൊടുത്തു. യാത്രാ തീയതി കിട്ടിയത് മുതല് ഒരു പോള കണ്ണടച്ചിട്ടില്ല. യാത്ര പറയാനായി ബന്ധു വീടുകളിലേക്കുള്ള യത്രകള്. "എന്നാലും മുജീബിനൊന്നു നാട്ടില് വന്നൂടെ?'' ചിലരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള് മനസ്സു വേദനിപ്പിച്ചെങ്കിലും ഇങ്ങനെ തിരിച്ചു പറഞ്ഞു:
"അവിടെ പീടികയില് ആളില്ല, അതുകൊണ്ടാ വരാത്തത്.''
ചിലരൊക്കെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, എന്നാലും ഇപ്പോഴെങ്കിലും നിന്നെ അങ്ങോട്ട് കൂട്ടാന് തോന്നിയല്ലോ.
യാത്ര പുറപ്പെടുന്നതു വരെ കണ്ണിമ ചിമ്മീട്ടില്ല. വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഉറക്കമില്ലായ്മയും ദിവസങ്ങളോളം പിന്തുടര്ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ക്ഷീണത്താല് ഒന്നു മയങ്ങി എന്ന് തോന്നുന്നു. മൊബൈല് അടിച്ചപ്പോള് ഞെട്ടിയെണീറ്റു. "നൂറാ, ഇത് ഞാനാ സുഹറ. ഞാന് റൂമിന് മുന്നിലുണ്ട്, വാതില് തുറക്ക്.''
ചാടിയെണീറ്റു വാതില് തുറന്നു. ചിരിച്ചുനില്ക്കുന്ന സൂറാത്തയുടെ തെളിഞ്ഞ മുഖം. കൂടെ ഭര്ത്താവ് ബക്കര്ക്കയും.
കുട്ടികള്ക്കുള്ള ഉടുപ്പുകളുമായി പലവട്ടം വീട്ടില് വന്ന അവരെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "വേഗം ഇറങ്ങൂ. ഇപ്പൊ തന്നെ ജിദ്ദയിലേക്ക് പോകാം.. ഒരാളവിടെ കാണാന് കാത്തിരിക്കുകയാണ്.''
മുറിയിലുള്ളവരെല്ലാം നല്ല ഉറക്കം. നാട്ടില് നിന്ന് ഇവിടംവരെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാളെ മാത്രം വിളിച്ചുണര്ത്തി യാത്ര പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്നിറങ്ങി. ഉസ്താദിനോടും നേരത്തെ എല്ലാം ബക്കര്ക്കയും മുജീബ്ക്ക ഫോണിലും പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് എളുപ്പം പുറപ്പെടാന് കഴിഞ്ഞു.
നേരം വെളുത്തുവരുന്ന തേയുള്ളൂ. ഹറമിന്റെ മിനാരങ്ങള് ഇപ്പോഴും പൊന്പ്രഭയോടെ തെളിഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു.
ഹറം മുറ്റത്ത് ഒരായിരം പ്രാവുകള് വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നത് കാണാന് എന്തു ചന്തം!!
ഒരു നിമിഷം എല്ലാം മറന്നു നോക്കി നിന്നു. എങ്ങും കോണ്ക്രീറ്റ് കാടുകള്!
കണ്ണില് നിന്ന് മറയുന്നതു വരെ മിനാരങ്ങള് നോക്കി നെടുവീര്പ്പിട്ടു. ഇനിയും മുജീബ്ക്കയോടൊപ്പം ഒരുപാട് ഉംറകള് ചെയ്യണം.
ഇന്നലത്തേത് ആദ്യമായത് കൊണ്ട് എന്തോ ഒരു കുറവുള്ളതു പോലെ. ക്ഷീണവും മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്ത വല്ലാത്ത ഉത്കണ്ഠയും കാരണം എല്ലാം ശരിയായോ എന്ന സംശയം ബാക്കി.
വണ്ടിയോടിക്കുന്ന ബക്കര്ക്കാക്ക് തൊട്ടടുത്ത് സൂറാത്തയും, പിറകിലെ സീറ്റില് ഞാനും.
ബക്കര്ക്കയോട് ഞാന് ചോദിച്ചു: "എന്തേ ഞാന് ഇത്ര അടുത്ത് എത്തീട്ടും മുജീബ്ക്ക വന്നില്ല, എയര്പോര്ട്ടില് പോലും...?''
"അതിനെന്താ, ഇപ്പോള് നിങ്ങള് കാണാന് പോവുകയല്ലേ. ഇനിയേതായാലും പതിനഞ്ചു ദിവസം ഒപ്പം നിന്നൂടെ.''
"എന്നാലും, ഈ നാലുകൊല്ലം എന്തേ അവര് നാട്ടില് വരുന്നില്ല.''
"അതുകൊണ്ടല്ലേ നിന്നെ ഉംറ ക്കെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ടേക്കു വരുത്തിയത്.'' വണ്ടി നല്ല സ്പീഡിലായിരുന്നു. അപ്പോഴും മനസ്സ് നിറയെ മുജീബ്ക്കയായിരുന്നു.
വര്ഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില് ഞാനിങ്ങു എത്തിയല്ലോ. ഫോണില് മാത്രം കേള്ക്കുന്ന ശബ്ദം, ഇനിയും നേരിട്ട് കേള്ക്കാനും കാണാനും കഴിയുമല്ലോ.
ഞാന് ആശ്വാസം കൊണ്ടു. മക്കയെ പിറകിലാക്കിക്കൊണ്ട് കാര് ജിദ്ദക്കു നേരെ അതിവേഗം പിന്നിടുമ്പോഴും മുജീബ്ക്ക കൂടെ വരാത്തതില് എനിക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം. ഇല്ല ഞാനൊന്നും മിണ്ടില്ല, കാണട്ടെ.
വരണ്ട മൊട്ടക്കുന്നുകളും മലകളും പുറകിലാക്കി അതിവിശാലമായ റോഡിലൂടെ കാര് അതിവേഗം ജിദ്ദ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. വലിയ കെട്ടിടങ്ങള് കണ്ടുതുടങ്ങി. എന്തുമാത്രം നല്ല റോഡുകള്! ഇപ്പോള് കാര് ഒരു പാലത്തിനു മുകളില് കയറി. പാലം ഇറങ്ങി.
അപ്പോള് എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ ഭീതിയിലായിരുന്നു, വല്ലാത്തൊരു പൊറുതികേട്.
"എന്നാലും സൂറാത്ത,”നിങ്ങള് തന്നെ പറ, ഞാന് ഇവിടം വരെ എത്തീട്ട് മുജീബ്ക്ക എയര് പോര്ട്ടിലും വന്നില്ല; മക്കയിലും വന്നില്ല!!'' ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങള് തന്നെ ഞാന് ആവര്ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ബക്കര്ക്ക കാര് ഓടിക്കുന്നതില് മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. എന്റെ സംശയം വീണ്ടും നുരഞ്ഞു പൊന്തി.
എന്താ മുജീബ്ക്കാക്ക് വല്ല സൂക്കേടും, എന്തെങ്കിലും പറ്റിയിരിക്കുമോ?
ബക്കര്ക്ക ഉറക്കെ പറഞ്ഞു: "നൂറ അറിഞ്ഞില്ലേ? ഇപ്പൊ സുഊദിയില് ചിലര്ക്കൊക്കെ ഈ സുഖക്കേടാണ്.''
ഞാന് ആകെ ബേജാറായി. "നിങ്ങള് ഒന്നു തെളിച്ചു പറ. എന്താ മുജീബ്ക്കാക്ക്?'' ഞാന് കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്തോളം എത്തി.
അപ്പോഴേക്കും ഒരു കെട്ടിടത്തിനു മുന്നില് കാര് നിന്നു. താഴത്തെ നിലയിലെ വാതിലിനടുത്ത് തന്നെ മുജീബ്ക്കയുടെ ചിരിച്ച മുഖം കണ്ടപ്പോള് ഞാന് സന്തോഷം കൊണ്ട് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. കഴിഞ്ഞ നാലു വര്ഷത്തോളം ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടിരുന്ന മുജീബ്ക്ക ഇതാ എന്റെ മുന്നില്, ഒരസുഖവുമില്ലാതെ പൂര്ണ ആരോഗ്യവാനായി.
ഞങ്ങളൊന്നിച്ചു റൂമില് കയറി. "മുജീബ്ക്കാ, മക്കയില് നിന്ന് ഇവിടെ വരെ നൂറാക്കു ഒരേ സംശയമായിരുന്നു. എന്തേ എയര് പോര്ട്ടിലും മക്കയില് പോലും വരാഞ്ഞത് എന്നൊക്കെ. ഒടുവില് എന്തെങ്കിലും സൂക്കേട് ഉണ്ടോ എന്നായി. ഇപ്പൊ നൂറാക്കു മനസ്സിലായോ, ഒരു സൂക്കേടുമില്ലാന്ന്? എന്നാലോ, ആളിപ്പോ വലിയൊരു രോഗിയാ, പുറത്തിറങ്ങാന് പറ്റാത്ത രോഗം. ഇതിപ്പോ സുഊദിയില് പലര്ക്കും ഈ രോഗം പിടി കൂടീട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ പേരാണ് 'ഹുറൂബ്' രോഗം''- സൂറാത്ത ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
ബക്കര്ക്ക കൂട്ടി ചേര്ത്തു: "രണ്ടാം കെട്ടുകാരുടെ വിവാഹ പരസ്യത്തിലെ വാക്ക് പോലെ, തന്റേതല്ലാത്ത കാരണം കൊണ്ട് പിടിപെടുന്ന ഈ രോഗത്തിന് ഇതുവരെ മരുന്ന് കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.'' എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. മുജീബ്ക്ക എന്റെ കൈ പിടിച്ചു മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് നടത്തി.
Saturday, August 20, 2011
ISLAM
ഇസ്ലാം ....എന്റെ മതം ..എന്താണു ഇസ്ലാം .....ഞാന് പലപ്പൊഴും ആലൊചികും എന്താണു ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രത്യേകത..എനിക്കു ഒരുപാട് ഉത്തരങള് കിട്ടി......ലോകത്തിലെ എല്ലാ മുസ്ലിങളും ആരാധിക്കുന്നതു ഒരേ ദൈവത്തെ...മഹത്തായ ഏക ദൈവത്വം .....അള്ളാഹു….എല്ലാവര് കും ഒരേ വഴികാട്ടി..ഖുറാന് ....ഒരേ ഒരു അന്ത്യ പ്രവചകന് ..അസാധാരണമായ സമത്വം ....കറുത്തവനെന്നൊ..വെളുത്തവനെന്നൊ ഇല്ലാത്ത ..അറബിയെന്നൊ അനറബിയെന്നൊ ഇല്ലാത്ത സമത്വം ...വേറെ ഏതു ആദര് ശമുന്ട്..ലോകത്തു ഇങനെ...വളരെ മനൊഹരമായ മാനവികത...ഒരു റമദാന് വ്രതം ..അറിയാതെ ഒഴിവായിപ്പൊയാല് ഒരു അഗതിക്കു ആഹാരം നല്കി അതിനു പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണമെന്നു പടിപ്പിച്ച ഇസ്ലാമിന്റെ മഹത്തായ മാനുഷികത..യതീമുകളെ പരിഗനിക്കാത്തവന്റെ നമസ്കാരം എനിക്കു ആവശ്യമില്ല..എന്നു പറഞ മതം ....സക്കാത്തു നല്കിയില്ലെങ്കില് അവന്റെ ധനം അശുധ്ധമാണു എന്ന മഹത്തായ സന്ദേശം നല്കിയ ആദര് ശം ...അയല്ക്കാരന് പട്ടിണി കിടക്കുന്ന സമയത്തു വയറു നിറച്ചു ആഹാരം കഴിക്കുന്നവന് എന്റെ മതത്തില് പെട്ടവനല്ല എന്നു അരുളിയ കാരുണ്യതിന്റെ കടലായ പ്രവാചകന്റെ മതം ..ഇസ്ലാം ..... നീ ഒരു തിന്മ കാണുകയാണെങ്കില് അതിനെ നീ കൈ ഉപയൊഗിച്ചു തടുക്കുക എന്ന വാക്യത്തിലൂടെ ലോകത്തിലെമുഴുവന് തിന്മകളെയും തകര് ക്കാന് അഹ്വാനം ചെയ്ത മതം ...ശത്രുക്കളെ പോലും സ്നേഹിച്ച ക്ഷമയുടെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും നിറ കടലായ പ്രവാചകന്റെ ആദര് ശമതം ....മാതാവിന്റെ കാലിനടിയിലാണു സ്വര് ഗം എന്ന അധ്യാപനത്തിലൂടെ മാതാപിതാക്കളൊടു സ്നേഹത്തൊടെ വര് തിക്കണം എന്നു പടിപ്പിച്ച സമാധാനം എന്നര് ത്തം വരുന്ന ഇസ്ലാം ....ആരെങ്കിലും തെറ്റു ചെയ്താല് അതിനു തക്കതായ ശിക്ഷയും ആരെങ്കിലും ഒരു നന്മ ചെയ്താല് അതിനു തക്കതായ പ്രതിഫലവും വാഗ്ദാനം ചെയ്ത, കാരുണ്യവാനായ പടച്ചവന്റെ ലോകത്തിലെ എല്ലാ മാനവര് ക്കുമായി വന്ന സ്നെഹതിന്റെ മതം...ഇസ്ലാം ...ഞാന് സ്നെഹിക്കുന്നു ഈ ഇസ്ലാമിനെ ഈ പടച്ചവനെ...ഈ പ്രവാചകനെ...ഈ മഹത്തായ സന്ദേശത്തെ....ഈ ലോകത്ത് മറ്റെന്തിനെക്കാളും ....ഒരു പക്ഷെ...എന്നെക്കാള് ......... അല്ല തീര് ച്ചയായും എന്നെക്കാള്…………….
NAJEEB KM, DUBAI, 0559209097
NAJEEB KM, DUBAI, 0559209097
Friday, January 28, 2011
SHORT STORY_S.M.S._NAJEEB KM
എസ്.എം.എസ്
ഒറ്റ മകളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ആ ദമ്പതികള്ക്ക്. പ്ലസ്റ്റുവിന് പഠിക്കുന്ന അവളായിരുന്നു അവര്ക്ക് എല്ലാം,
അവള് എന്താവശ്യപെട്ടാലും അവര് അത് വാങ്ങിച്ചുകൊടുക്കും.
ആ മാതാപിതാക്കള് അവളെ ഒരിക്കലും ശാസിച്ചിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം മകള് ഒരു മൊബൈല് വേണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്
അച്ഛന് അതും വങ്ങിച്ചുകൊടുത്തു. അഭിമാനമായിരുന്നു അയാള്ക്ക് മകളെപറ്റി പറയാന്.
അയാള് സുഹൃത്തുക്കളോട് പറയുമായിരുന്നു.
എന്റെ മകള്ക്ക് മൊബൈലില് ബ്ലൂടൂത്ത് കളിക്കാനറിയാം,
എസ്.എം.എസ് അയക്കാനറിയാം, ഇന്റര്നെറ്റ് അറിയാം അയാള് പറഞ്ഞുനടന്നു.
ഒരു ദിവസം ജോലികഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള് മകള് വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം അമ്മയുടെ മൊബൈലില് ഒരു എസ്.എം.എസ്,
അയാളുടെ മൊബൈലിലും വന്നിരുന്നു അതേ എസ്.എം.എസ്.
കാരണം അവള്ക്ക് 5000 sms ഫ്രീ ആയിരുന്നു.
നജീബ് കാഞ്ഞിരോട്.
SHORT STORY_TERRORIST_NAJEEB KM
തീവ്രവാദി
രാവിലെ കോളേജിലേക്ക് പോവുമ്പോഴാണ് ആ ചെറുപ്പക്കാരന് അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടത്. തീവ്രവാദമായിരുന്നു കേസ്. തീവ്രവാദ ബന്ധമുള്ള ആരുടെയോ മൊലിൈല് നിന്ന് അയാള്ക്ക് ഒരു മിസ്ഡ്കോള് വന്നതാണ് പ്രശ്നമായത്. താന് നിരപരാധിയാണെന്ന് ആ യുവാവ് കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടും ആരും ചെവികൊണ്ടില്ല. എന്തായാലും സംഭവം വിവാദമായി. പത്രങ്ങള്ക്കും ചാനലകള്ക്കും ചാകരയായി. ചാനലുകളില് ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ് വന്ന് തുടങ്ങി. യുവാവ് ജനിച്ചപ്പോള് തന്നെ തീവ്രവാദിയായിരുന്നു എന്നായിരുന്നു ഒരു ചാനലിന്റെ കണ്ടുപിടുത്തം. മുത്തശãിപത്രങ്ങള് യുവാവിനെപറ്റി നിറം പിടിച്ച കഥകളെഴുതിത്തുടങ്ങി. പത്രറിപ്പോട്ടര്മാര് നാട്ടില് തീവ്രവാദികളെ അന്വേഷിച്ചു പരക്കം പാഞ്ഞുതുടങ്ങി. പിടിക്കപ്പെട്ട ചെറുപ്പക്കാരന് മുടിവെട്ടിയ ബാര്ബര്ഷോപ്പിലെ ബാര്ബറുടെ അമ്മാവന്റെ വെള്ളമടിയും, യുവാവ് യാത്ര ചെയ്ത ബസിലെ കണ്ടക്ടറുടെ വീട്ടിലെ ബാത്ത്റൂമിന്റെ ശോചനീയാവസ്ഥ വരെ പത്രങ്ങള്ക്കു വിഷയമായി. പണി യില്ലാതെ വീട്ടില് ചുരുണ്ടുകൂടിക്കിടക്കുകയായിരുന്ന ബുദ്ധിജീവികള് ചാനലുകളില് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് തീവ്രവാദത്തെക്കുറിച്ച് ചര്ച്ചതുടങ്ങി. രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കന്മാര് കലക്കവെള്ളത്തില് മീന് പിടിക്കാനിറങ്ങി. ആകെ ബഹളമയം. അവസാനം കേസ് കോടതിലെത്തി. പിന്നെ വിചാരണ. മാസങ്ങള്, വര്ഷങ്ങള്, അവസാനം വിധി വന്നു. യുവാവ് നിരപരാധിയാണ്. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആ പാപം ചെറുപ്പക്കാരന് നാട്ടിലും വീട്ടിലുമൊക്കെ തീവ്രവാദിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ പഠനം പാതിവഴിയിലായി. അടുത്ത കൂട്ടുകാരുടെ ഇടയില് പോലും അവന് ഇന്ന് തീവ്രവാദിയാണ്. അവസാനം അപമാനം സഹിക്കാന് കഴിയാതെ മനോരോഗിയായി. ആശുപത്രിയില് കഴിയുന്ന യുവാവിന്റെ അവസ്ഥ കാണാന് പണ്ട് നിറം പിടിപ്പിച്ച കഥകളെഴുതിയ പത്രുത്തശãിമാരും ചാനലുകാരും ആ പരിസരത്തൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
NAJEEB KANHIRODE
SNEHA MAHAL
PH:00971559209097
najeebahd@gmail.com
Sunday, January 23, 2011
ABDULLA MUKKANNI STORY
നിറുത്തിപ്പോയി
കാദര്ഹാജി അഥവാ ക്വാളിറ്റി കാദര് ഹാജി അദ്ദേഹത്തിന്റെ--അബ്ദുല്ല മുക്കണ്ണി--
തനിക്കവകാശപ്പെട്ട വിലപ്പെട്ട പ്രവാസ ജീവിതം ആരും വെറുതെ ത്യജിക്കാറില്ല.
തനിക്കവകാശപ്പെട്ട വിലപ്പെട്ട പ്രവാസ ജീവിതം ആരും വെറുതെ ത്യജിക്കാറില്ല.
പ്രവാസ ജീവിതം മതിയാക്കി പോയി. വളരെ നാളുകള്ക്കു ശേഷം അയാളുടെ പഴയ ഒരു സുഹൃത്ത്
വടകരക്കാരന് മുഹമ്മദും ഞാനും കാറില് ഒന്നിച്ചുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു
ജിദ്ദയില് നിന്ന് റിയാദ് വരെ. എട്ടൊമ്പത് മണിക്കൂര്
യാത്രയില് ഞങ്ങള് ഒട്ടുവളരെ കാര്യങ്ങള് സംസാരിച്ച കൂട്ടത്തില്
ക്വാളിറ്റി കാദര്ഹാജിയെ കുറിച്ചായി സംസാരം മുഴുവനും. നുക്ക്
മുന്നിലില്ലാത്തവരെ കുറിച്ച് ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും പറയുകയും
അത്കേട്ടു കോള്മയിര്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുകയാണല്ലൊ നമ്മുടെ
രീതി. മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങള് ചുഴിഞ്ഞന്വേഷിക്കുന്നത് നമുക്കൊ
ക്കെ വളരെ സുഖമുള്ള ഏര്പ്പാടാണ്. മത്രമല്ല മനുഷ്യന്റെ ഇറച്ചി
നല്ല രുചിയാണെന്ന് (കാനി ബാളിസം ) ഫ്രാന്സിസ് ഇട്ടിക്കോര
എന്ന പുസ്തകത്തില് ടി.ഡി.രാമകൃഷ്ണന് പ്രത്യകം പറഞ്ഞിട്ടു
മുണ്ട് .
Thursday, December 16, 2010
Monday, September 27, 2010
ടീ വി / കഥ/ നജീബ് കെ എം

T.V.
ആ വീട്ടില് ഒരുപാട് അംഗങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു. മുത്തച്ഛന്, മുത്തശ്ശി, അച്ഛന്, അമ്മ, മക്കള് , കൊച്ചുമക്കള്, അങ്ങനെ ധാരാളം പേര് .
സ്നേഹം അതായിരുന്നു ആ വീടിന്റെ ഹൃദയം, എല്ലാവരും സംസാരിക്കുമായിരുന്നു ആ വീട്ടില്, എന്തു കാര്യമായാലും അവര് ചര്ച്ച ചെയ്യും , സംസാരിക്കും ..
എല്ലാ ദിവസവും രാത്രി എല്ലാവരും കൂടിയിരുന്നു മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിക്കുമായിരുന്നു …
അതില് കഥകളുണ്ടാവും , കവിതകളുണ്ടാവും തമാഷകളുണ്ടാവും..
അങ്ങനെയായിരുന്നു ആ വീട് .
ഒരു ദിവസം അച്ഛന് ആ വീട്ടില് ടീ വി വാങ്ങി. മുത്തശ്ശിക്ക് എതിര്പ്പായിരുന്നു ആദ്യം ..
പിറ്റേന്ന് മുതല് ആ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷമാകെ മാറി ..
സീരിയലുകളും , റിയാലിറ്റി ഷോകളും മാത്രം സംസാരിക്കാന് തുടങ്ങി ..
സീരിയലുകല് മുത്തശ്ശിയോടു സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി ..
ഫോണ് ഇന് പ്രോഗ്രാമ്മുകളും ..
റിയാലിറ്റി ഷോകളും കുട്ടികളോട് സംസാരിച്ചു ..
ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല് അന്ന് മുതല് ആ വീട്ടില് ഒരാള് മാത്രം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി …
അത് ..
അത് ടീ വി യായിരുന്നു ……
ടീ വി മാത്രം …
najeeb km, Mob: 9496974929/27-09-2010
സ്നേഹം അതായിരുന്നു ആ വീടിന്റെ ഹൃദയം, എല്ലാവരും സംസാരിക്കുമായിരുന്നു ആ വീട്ടില്, എന്തു കാര്യമായാലും അവര് ചര്ച്ച ചെയ്യും , സംസാരിക്കും ..
എല്ലാ ദിവസവും രാത്രി എല്ലാവരും കൂടിയിരുന്നു മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിക്കുമായിരുന്നു …
അതില് കഥകളുണ്ടാവും , കവിതകളുണ്ടാവും തമാഷകളുണ്ടാവും..
അങ്ങനെയായിരുന്നു ആ വീട് .
ഒരു ദിവസം അച്ഛന് ആ വീട്ടില് ടീ വി വാങ്ങി. മുത്തശ്ശിക്ക് എതിര്പ്പായിരുന്നു ആദ്യം ..
പിറ്റേന്ന് മുതല് ആ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷമാകെ മാറി ..
സീരിയലുകളും , റിയാലിറ്റി ഷോകളും മാത്രം സംസാരിക്കാന് തുടങ്ങി ..
സീരിയലുകല് മുത്തശ്ശിയോടു സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി ..
ഫോണ് ഇന് പ്രോഗ്രാമ്മുകളും ..
റിയാലിറ്റി ഷോകളും കുട്ടികളോട് സംസാരിച്ചു ..
ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല് അന്ന് മുതല് ആ വീട്ടില് ഒരാള് മാത്രം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി …
അത് ..
അത് ടീ വി യായിരുന്നു ……
ടീ വി മാത്രം …
najeeb km, Mob: 9496974929/27-09-2010
Wednesday, August 25, 2010
Monday, August 16, 2010
Sunday, August 15, 2010
Monday, June 7, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)














